# Wersjonowanie ¶

Cechą dobrego API jest jego wersjonowanie: zmiany i nowe funkcjonalności powinny być implementowane w nowych wersjach API, zamiast ciągłych modyfikacji jednej już istniejącej. W przeciwieństwie do aplikacji Web, nad którymi ma się pełną kontrolę zarówno po stronie klienta, jak i serwera, nad API zwykle nie posiada się kontroli po stronie klienta. Z tego powodu niezwykle istotnym jest, aby zachować pełną wsteczną kompatybilność (BC = backward compatibility), kiedy to tylko możliwe. Jeśli konieczne jest wprowadzenie zmiany, która może nie spełniać BC, należy wprowadzić ją w nowej wersji API, z kolejnym numerem. Istniejące klienty mogą wciąż używać starej, działającej wersji API, a nowe lub uaktualnione klienty mogą otrzymać nową funkcjonalność oferowaną przez kolejną wersję API.

> Wskazówka: Zapoznaj się z Wersjonowaniem semantycznym, aby uzyskać więcej informacji na temat nazewnictwa numerów wersji.

Jedną z często spotykanych implementacji wersjonowania API jest dodawanie numeru wersji w adresach URL API. Dla przykładu `https://example.com/v1/users` oznacza punkt końcowy `/users` API w wersji 1.

Inną metodą wersjonowania API, która zyskuje ostatnio popularność, jest umieszczanie numeru wersji w nagłówkach HTTP żądania. Zwykle używa się do tego nagłówka `Accept`:

    // poprzez parametr
    Accept: application/json; version=v1
    // poprzez dostarczany typ zasobu
    Accept: application/vnd.company.myapp-v1+json

Obie metody mają swoje wady i zalety i wciąż prowadzone są dyskusje na ich temat. Poniżej prezentujemy strategię wersjonowania, która w praktyczny sposób łączy je obie:

- Umieść każdą główną wersję implementacji API w oddzielnym module, którego ID odpowiada numerowi głównej wersji (np. `v1`, `v2`). Adresy URL API będą zawierały numery głównych wersji.
- Wewnątrz każdej głównej wersji (i w związku z tym w każdym odpowiadającym jej module), użyj nagłówka HTTP `Accept`, aby określić pomniejszy numer wersji i napisz warunkowy kod odpowiadający temu numerowi.

Każdy moduł obsługujący główną wersję powinien zawierać klasy zasobów i kontrolerów odpowiednie dla tej wersji. W celu lepszego rozdzielenia zadań kodu, możesz trzymać razem zestaw podstawowych wspólnych klas zasobów i kontrolerów w jednym miejscu i rozdzielać go na podklasy w każdym module wersji. W podklasie implementujesz bazowy kod, taki jak `Model::fields()`.

Struktura Twojego kodu może wyglądać jak poniższa:

    api/
        common/
            controllers/
                UserController.php
                PostController.php
            models/
                User.php
                Post.php
        modules/
            v1/
                controllers/
                    UserController.php
                    PostController.php
                models/
                    User.php
                    Post.php
                Module.php
            v2/
                controllers/
                    UserController.php
                    PostController.php
                models/
                    User.php
                    Post.php
                Module.php

Konfiguracja Twojej aplikacji mogłaby wyglądać następująco:

    return [
        'modules' => [
            'v1' => [
                'class' => 'app\modules\v1\Module',
            ],
            'v2' => [
                'class' => 'app\modules\v2\Module',
            ],
        ],
        'components' => [
            'urlManager' => [
                'enablePrettyUrl' => true,
                'enableStrictParsing' => true,
                'showScriptName' => false,
                'rules' => [
                    ['class' => 'yii\rest\UrlRule', 'controller' => ['v1/user', 'v1/post']],
                    ['class' => 'yii\rest\UrlRule', 'controller' => ['v2/user', 'v2/post']],
                ],
            ],
        ],
    ];

Rezultatem powyższego kodu będzie skierowanie pod adresem `https://example.com/v1/users` do listy użytkowników w wersji 1, podczas gdy `https://example.com/v2/users` pokaże użytkowników w wersji 2.

Dzięki podziałowi na moduły, kod różnych głównych wersji może być dobrze izolowany, ale jednocześnie wciąż możliwe jest ponowne wykorzystanie wspólnego kodu poprzez wspólną bazę klas i dzielonych zasobów.

Aby prawidłowo obsłużyć pomniejsze numery wersji, możesz wykorzystać funkcjonalność negocjatora zawartości dostarczaną przez behavior contentNegotiator. Ustawi on właściwość yii\web\Response::$acceptParams, kiedy już zostanie ustalone, który typ zasobów wspierać.

Przykładowo, jeśli żądanie jest wysłane z nagłówkiem HTTP `Accept: application/json; version=v1`, po negocjacji zawartości yii\web\Response::$acceptParams będzie zawierać wartość `['version' => 'v1']`.

Bazując na informacji o wersji w `acceptParams`, możesz napisać obsługujący ją warunkowy kod w miejscach takich jak akcje, klasy zasobów, serializatory, itp., aby zapewnić odpowiednią funkcjonalność.

Ponieważ pomniejsze wersje z definicji wymagają zachowania wstecznej kompatybilności, w kodzie nie powinno znaleźć się zbyt wiele miejsc, gdzie numer wersji będzie sprawdzany. W przeciwnym wypadku możliwe, że konieczne będzie utworzenie kolejnej głównej wersji API.